Omvattende gids tot tegniese spesifikasies vir Candy Love-produkte
Lewens moet nooit gewoon wees nie. Die lewe self is die reis vol avonture en ellende. Ons skugter skakeling is maar 'n deurgang deur die oorvol bane van ongedefinieerde verwarring. Sonder enige gevoel van herinnering wat in rus bestaan, spaar ons onsself hoopvol die chaos wat op land bestaan; Christelligentia, met sy gedagtelose houding, vermoor gedagtes in ons gedagtes. In hierdie ietwat oorvol wêreld bestaan ons almal. Heel dikwels is dit waar ons voortdurend en onwillekeurig in die niet staar in pure waansin. Miskien opgeskort in die webs van fantastiese teorieë wat nalatig en kompleks werk, is ons maar hulpelose skaduwees van gepaste wanorde. Gevangenes agter die saggies klinkende tralies op die pad se pakkamers is al ons geleenthede. Hoe abstrak dit ook al mag lyk, hierdie treurige leemte genaamd lewe het 'n soort skeuring moontlik gemaak wat die horison laat ontsier het. Insigte wat so gekunsteld is tot môre, gestrek oor ure en eeue van turbulensie en half-ongerepte streke. Soos voorheen, mag dit ietwat eienaardig lyk om frases met die soetheid van alles te laai, maar steeds bevredigend, alhoewel dit paradoksaal mag lyk om die nodige poësie binne die woorde toe te laat. Die meeste gewoontes wat met geweld deur die oë gekoester word, is niks anders as strawwe wat in 'n enkele entiteit saamgevoeg word nie, 'n ongemaklike onrus wat die nederige digters binne-in lak. Diegene wat roekeloos die eksplisiete terminologie van liefde verwerp, staar geen ernstige struikelblokke in die gesig nie, behalwe 'n warrelwind van leegheid wat hulle eens aan amoureuze fantasieë toegegee het: "Liefde is 'n gevoel." 'n Sprinkel warmte - oorblyfsels van die bestaan se selde gedeelde geluk van egtheid - maak dan hul neerhalende individualiteit gebruik om dit te laat wankel. In al sy lewendige kleur word dit dus onmoontlik gemaak om alle skaduwees te bevat wat gekoester word in die nasleep van bewing wat weggesmelt het. Op die hallusinatoriese horison van fluisterende stemme, diep in die woud of bo die vliegtuig se witroomwolk, rol hulle weg soos geraas kragtig in geraas verander, 'n bewerige simfonie van aanbiddende vibrasies wat die wind saamdra, weg. Ja, ons bestaan almal daar, bewegingloos uitgeasem in alle verwondering en ontsag, waaksaam oor die kaleidoskopiese wese binne die lewe!
Lees meer»